برگ سبز

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

foroghestan — Thu, 03 Jan 2008 00:48:18 GMT

وقتی برای با تو نشستن بهانه نیست

هر جا به هر بهانه که باشد نشسته ام

--------------------------------------------------------------

اینجا پرنده های جوان آشیان که هیچ

در جسم های خسته ی خود نا توان که هیچ

در گوشه های زخم و نوایی که بود و نیست

در فکر پر کشیدن و یک آسمان که هیچ

حتی میان خواب خود از انقلاب درد

هی پیچ می خورند و کسی ناگهان که هیچ

زارع تر از همیشه و پرواز ناگهان

عباس های غم زده در بیکران که هیچ

" این زندگی که ارزش ماندن نداشت پس

حتی به ماندنش که نمی ارزد و سپس

پیوسته در تلاطم تکرار یک سکوت

با شعله های خامش در شیب این هبوط

چون آبشار خسته که دریا نمی شود

مردی ولی شبیه تو پیدا نمی شود

در چشم های پیر تو گم شد جوانیت

در هم شکست حوصله ی کهکشانیت

زانو به بوسه گاه کفن زد جوانیت

بی وزن های ممتد در بی زمانیت

آهسته در مسیر کدامین غروب تر

دنبال سایه های کسی میروی مگر

داری به انتهای خودت می رسی ببین

حرفی برای گفتن و نیمی دهان که هیچ

وقتی زمان به ساعت تو وقت رفتن است

جایی که نیستی که بگویی همانکه هیچ

...

اینجا پرنده های جوان آشیان که هیچ

مخبری در سرمان هیچ نبود

foroghestan — Mon, 17 Sep 2007 21:20:18 GMT

از بد حادثه مخبر شده ایم

معروض حضور دوستان هستم که این بار نه برای افاضه کلام بلکه برای به خدمت رساندن چند خبر و فراخوان در خدمت خواهم بود .

1 . شاید شما هم تازگی ها از طرف بعضی از اهالی درد مورد تعرض قرار گرفته اید که باید گفت نگران نباشید مد شده .

2 . اخیرا مقدار ناچیزی ( منظور ناچیز مقداران ) از دوستان متظاهر به ادب خودشون رو شاعر اعلام کردند و فرفره چرخان بادچرخانک ادب معاصر حالا در هر زبانی ترکی فارسی . ( من باب استحضار قلم به دستان )

3 . مسکن گزیدگان ادب معاصر گفته می شود این اواخر دچار نوعی بیماری چند گانگی شده اند . نه اینکه این پسیکوپات ها یک رو برایشان کم بود حالا برای خودی نشان دادن چند روی دیگر هم کرایه نموده اند .

4 . طبق اعلام نظر و همایت سازمان علافان دوره گرد ادب مسلک از این به بعد اهالی هنر برای جنگولک بازی و اظهار کمالات ادبی و نیز نوشیدن یک دغدغه ی ناشیانه می توانند به بستانگاه جنوب شرقی تبریزان بروند که اینبار مصادف با ایام التخریب گشته است .

حالاخوب است رؤسا از دور دستی بر آتش دارند انشاالله .

و حالا به دور از جبران بی حرمتی های ناشیانه و کودک مابانه بعضی دوستان خرس و در پاره ای اوقات روباه مسلک به خبر خودمون بپردازیم .

آن خطاط سه گونه خط نوشتی...

خانه شاعران تبريز(خشت) با همكاري سازمان فرهنگي هنري شهرداري تبريز برگزارمي كند.

اولين جشنواره سراسري شعر،(خط سوم )

این جشتواره در دو گروه شعر تركي و شعر فارسي و دو گرايش قالب هاي كلاسيك و قالب هاي نو و درموضوعات زير برگزار می گردد:

۱ـ موضوع اصلی: ( آزاد)

۲ـ موضوع ویژه: ( تبریز)

برای کسب اطلاعات بیشتر و اطلاع از شرایط شرکت در جشنواره به آدرس زیر مراجعه فرمائید.

www.khattesewom.blogfa.com

بدون هیچ بهانه ای

foroghestan — Sat, 28 Jul 2007 00:49:18 GMT

واقعا بدون بهانه می آیم چرا که می دانم نبود من در این حدود ۹ ماه کسی را آزرده نکرد و حتی بهانه ای هم برای نفرینمان بدست کسی نداد و اما می دانم که بودنم مشکل دار خواهد بود . شاید به همین خاطر سالی یک بار به روز کردن خالی از حسن نباشد .

..............................................

گاهي وقت ها بهانه اي براي نوشتن پيدا نمي شود شايد براي احساس هاي در هم پيچيده انساني ، معادلي در وسعت واژگاني خود پيدا نمي كنيم . نوشتن تنها توامان لذت و درديست كه در لابلاي اين گريز و گزير به دنبال ارضاء احساس هاي سر كوب شده خويش مي گرديم . زماني كه از فصل الخطاب انسان فراموش شده ي عصري به نام مدرنيته سخن مي گوييم ناگهان با تصوير بخت برگشته اي رو در رو مي شويم كه در تقابل تحجر و تجدد خويش به دنبال هويت گم شده ي خود در ميان شناسنامه هاي باطله اي كه جز به درد تجميع آراء ناصواب نمي خورد مي گردد . مفاهيم معكوس و انديشه هاي متضاد وصله هاي مطبوع فضاي خرق عادات جديد در فردگرايي عصر جديد است . بي گمان نمي توان در فضايي خود خواسته به گل نشست و از توحش خود ساخته گله آغاز كرد .

آشفتگي ادبيات امروز ايران مشتي از خروار ناسالم ادبيات رو به اضمحلال جهان است . پا را فراتر از ادب و ادبياتي گذاشتيم كه با برخورد هاي حذفي خود اخلاقيات را به سلاخ خانه هاي قرون وسطايي از نوع جديد مي برد . اين بار اخلاقيات به اسم اخلاق و دين نه ، بلكه به نام نوعي راديكاليسم در حوزه آزادي و يا بهتر بگويم نئودادائيسمي از جنس بي قيد و بندي هاي تريستان تزاراهاي اواخر قرن قديم و اوان قرن جديد به صلابه كشيده مي شود .

راستي من و شما در كجاي اين ناكجا آباد ادبيات مريض جا خوش كرده ايم . مخاطب را به صفر ضرب مي كنيم و دست به تحديد اخلاقيات و تحريص نفحات النفس مي زنيم . قاعده ها يي را كه ميراث دار خلق آثار بزرگ جهان است به جرم اشباع فضاهاي منسوخشان با شكست هاي توجيه پذير و ناپذير به خاك و خون مي كشيم تا دست به خلق آثاري بزنيم كه بي گمان با به حضيض كشاندن آنچه مايه در ادب دارد مفتخر به اشتهار هاي خلق الساعه اي شويم كه قبل از تولد محكوم به مرگي محتوم به واسطه ي حذف الگو هاي زيبا شناختي هستند .

نمي توان از اين سوق به بي نظمي كه تمامي حوزه هاي عملي و تئوريك موجودي به نام انسان را در بر گرفته است فرار كرد و لي آنچه ما را اميدوار مي كند به آينده اي كه بر روي جنازه ها و آوارهاي به جا مانده از خود تخريبي هاي انسان متجدد استوار گرديده، همين ادبيات دست و پا بسته ايست كه بعضي ها با چنگ و دندان در انديشه حفظ تكه پاره هاي پراكنده ي آن هستند .

ما شاعرانه گي هامان را به جهاني مديونيم كه تماميت اش را با توحش خود به مخاطره انداخته ايم . تماميتي كه همچنان بر خوان نعمتش نشسته ايم و تظاهرات عشق و دوستي را با او به تماشا مي نشينيم .

من و شما با اين جهان باكره چه كرده ايم .

در نهایت برای خالی نبودن عریضه شعری را تقدیم میکنم

..................................................................................................

از آسمان چندم اين چرخ مرده دوست از ناكجاي بود و شد و هست آمدم

ميراث دار جبر و حدوثي پر از قديم در في نفخت و روح جهاني مرددم

وقتي زمان به ساعت من روي صفر بود آدم هنوز در ابديت نشسته بود

من در عدم نشسته و درهاي مرگ را در فکر یک تولد مشکوک ميزدم

با انتحار هر چه زمان پيش ميروم بالاي سن و سال خودم ايستاده ام

در غربت توحشي از جنس فاصله با خاص و عام مردم و اين جامعه بدم

در مبتداي هر نفسي از كشيدنست جمع گزاره هاي به تدفين سپرده ام

در نقض هاي خورده به بن بست هر چه ذهن تصويري از هزاره ي مردان مرتدم

پاييز فصل هاي بدون بهار من تصويري از طبيعت بيمار اين من است

ماهيتي خليفه كه با انتحار او در يك جهان بيخود و خسته خدا شدم

به نام کریم خطابخش پوزش پذیر

foroghestan — Mon, 30 Oct 2006 11:56:18 GMT

ســلام

بعد از به دور انداختن چند ماه از زندگی تکراری و نه چندان به مذاق خوش این زندگی متکلف ، با یک دلخوشی از عهد قدیم یادگار وعرض ادبی حضور دوستان دور و نزدیک و آشنا غریب بروزم . در این چند ماه روز جهانی حافظ و روز ملی شعر و ادب را پشت سر گذاشتیم و طناز عرصه ی ادب را به دیار خاموشان سپردیم . در این مدتی که نبودم سالگرد وفات نجمه روی بغض ها سنگینی کرد و چاپ کتاب دوست عزیزم فلاح گلی به گوشه ی لب هامان نشاند . هر چند تلخ و شیرین این زندگی به کام نیست اما به قول فقیدی زندگی هرچقدر هم بد باشد ارزش زندگی کردن را دارد .

این بار با دو اثر در خدمت دوستان هستم اولی که یک کار قدیمیست و دومی که هنوز...

از عشق خاک خورده ی خود گفتنم هنوز

می آید و به لرزه می افتد تنم هنوز

پروانه ام که در سر حد کمال خویش

چون کرم واژه واژه تو را می تنم هنوز

از خود بریده ام که به دنبال سرنوشت

در حومه ی دل تو پی میهنم هنوز

در زخمه های ساز سه تارم نشسته ای

گل می کنی به وقت زدن ، می زنم هنوز

شمسی که مولوی تر ازین شهرمان ندید

مس گر بزن که من خود تن تن تنم هنوز

...

من بارهاست دست خودم را بریده ام

در حسرت تو خسته ی پیراهنم هنوز

عادت به چشم های تو دارد جنون من

با چند ماه طی شده این من منم هنوز

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پا در رکاب فرش سلیمان عصر نو منظومه ی مکان و زمان را به هم زدی

یعنی که دوره گردی وبایک عبورسبز پاییز فصل های جوان را به هم زدی

خورشیدوارکوچه هرکهکشان دوست ارباب هرمدار به خورشید داده دست

با این جهان بسته چه کردی که اینچنین سرگیجه های دردوران را به هم زدی

در مسندالیه کدامین گزاره ای یا مسند چه جمله ای از خوب چشم توست

در ابتدای نازل چندم غزل شدی تا جم به تو رسید جهان را به هم زدی

پیش از تو از حدود معاش مرددش این ذهن بی تکلف و مرده گذر نکرد

یعنی چه شدکه دایره پرگاردوست شد یعنی چه شدکه خانهُ نان را به هم زدی

از آبشار شور کدامین شعور و شعر پا در حریم هرم کدامین حدوث سبز

افتادی و نهادی و در بازه های عشق تجمیع های بی جریان را به هم زدی

در تنگنای یک پاسخ

foroghestan — Sat, 02 Sep 2006 19:43:18 GMT

اینطور به نظر می رسد که برای بیان حقیقت بعضا چاره ای جز گـــــذر از

وادی سایه ها نباشد و آدمی برای رسیدن به هر پیش فرض سبزی برای عبور

ازتاریکی واهمه ای در خود سراغ نبیند .

جناب تیرداد راد عزیز

در محیط مجازی اصولا با هیچکس مشکلی ندارم مگر در مـام تقابل اندیــــشه و این مشکل تنها مشکل اثر و بحث های پیرامونی آن می باشـــد . در فضای نقد حاکـم بر ادبیات امــــروز نیز به علل گوناگونی چون عدم فهم سخـــنان بنده در نزد اهالــی ادب دیگر به نقد موردی نمی پردازم و پس از چند مورد بحث بی در و پیکر که در نهایـــت به مرزهای حتاکی نیز پا گذاشت صلاح بر آن دیدم که نـــقد فاقد فاکـــتور فیـس تو فیسرا کنار بگذارم خاصه در محیطی که دوستان همگــی شاعرجاسر و منتقد منعقد هستند بنـده با روایت پست مدرنی جناب موســـوی از غزل به عنوان نماینده ی شعر امـروز و رفتــــار ادبی ُ به این صــورت آوانگارد ُ ایشان در این حوزه کاملا مخالفـم و این مخالفت در طی چند مورد بحث به نظر ایــــشان رســـــانده شد و بحث ما نیز به هــــــر چند به صورتی نا خوشایند به پایان خــــــود قدم گذاشت . اما جناب تیرداد عـــزیز از شما به عنوان یکی از اهـالی ادب نتظار این افترای بزرگ را نداشته و ندارم چرا کــه از منـــــظر این حقـیر ادبیات معاصر ادبیات مرگ مولف می باشد نه ادبیات کوبش مولف .

در حوزه ی این حقــــیر در نقـد یک اثر فقط حلقه های دوم و ســـــوم فرایند موثـــر اثر و تاثیر از اهمیت برخوردار هستند و مولف بی گناه ترین حلقـــه ی این زنجیره اســـت چه رسد به اینکه در فضایی مســـموم ردپای هتک حرمــت افرادرا از خود بر جـــای بگذارم .

در پایان از شما خواهشمندم با حذف اسم بنده از مقابل وبلــاگ موســـوم به حسنقلی و اسـترداد هزینه ی این بی آبرویی کمال لطف را در حــق این حقیر به جــای بیاورید .

جناب موسوی

با عنایت به این که این حقیـــــر تا به حال هیچ گــــــونه ارتباــطی با وبلاگ حسنیقلی و تیرداد راد نداشته و ندارم و نیز تشـــکر از حسن رفــتارشما در این مورد ُ مطلع ساختن اینجانب از وقایـع اخیرُ امیدوارم من بعد شاهد اینگونه بی حرمتی ها به ساحت دوستان نباشیم .

و اما اهالی ادب

همیشه عرض کرده ام که در فهم یک سخن چه این سخن ادبی باشد یا غـیر ادبی و چه فلـسفی باشد یا غیر فلسفی و .... یک فرایند سه مرحـــله ای بیان تفهیم و فهم پشت سر گذاشته می شـود و اگر یکی از این حلقه ها ناقص یــا ناکارامد باشند کوشش برای رساندن هر موضوع یا مسئله یا مفهومی در صفر ضرب می شود معمولا مفهوم در ۴ روش به مخاطب رسانده می شود

۱ معقول

۲ معمول

۳ محمول

۴ منقول

اگر مفهومی را که ما در ذهن خود پرورانده ایم یا به آن رسیده ایم فاقـــد یکی از این ۴ روش برای رساندن آن به مخاطب باشــد فرایند درک در نزد مخاطب با نقصان مواجه می شـود مگر اینکه رضایت به مـرگ مخاطب نیز بدهیم و به این پیش فرض برسیم که هر اثری منهای مولف و مخاطـب به خــــودی خود یک اثر می باشد و این بزرگی مولف و یا پسند مخاطب نیست که به یـــک اثر شخصیت مـــــی بخشد که البته طرفداران چنین نظریاتی کم هم نیستند .

در پایان باید گفت چنین به نظر می رسد که میتوان جدا از هرگونه تهـمـت افترا کوچــک انگاری دیگران خود بزرگ بینی حتاکی به شخصیت ها در همین محیط مجازی هم به تبادل نظرات و احساسات شاعرانه پرداخت . چرا که بزرگان با حوصله ی خویش و کوچکترها با رعایت ادب مشــمول بر این فضــا می توانند لحظاتی هر چند خوب را داشته باشند . ما نیز در مقام خود ملحوظ رعایـت ادب در نزد بزرگان هستیم .

حاشیه ای بر تناقض در حوزه ی غزل پست مدرن

در تناقض سخن از دو مورد می باشد که وجود یکی ناقض دیگری هست به عبارت دیگر ایجاب یکی در حکم امتناع آن دیگری بوده و طرفین نقض غير قابل جمع می باشند .این تعریف تناقض است و در مورد تضاد باید گفت تضاد به حکم مبارک فلاسفه ی شرق و غرب و مریخی های ساکن وجود دو موردی که عکس یکدیگر بوده ولی اجتماع آنها ممتنع نمی باشد . با این حساب موارد در حالات مختلف و به نا به مفاهیم مستخرجه از آنها می توانند هم متناقض و متضاد باشند و هم نمی توانند مثلا شب و روز ناقض یکدیگرند و اجتماع آنها ممکن نبست ولی سیاهی و سپیدی که از تظاهرات آنها می باشد تعزیر در اجتماع شان وجود ندارد و حال در مورد کلمه ی غزل پست مدرن . در مفهوم پست مدرن هیچگاه قالب رد نشده است و این حرف از سوی اندیشمندی چون شما بعید به نظر می رسد در مفاهیم پست مدرن قالب به صورت آیرونی مطرح است و وقتی از عدم قالب سخن به میان می آید منظور قالب واحد و ثابت برای بیان ساخت اجرا طراحی نگرش اندیشه ورزی هدایت کنترل و ...در تمامی حوزه های پست مدرن می باشد و درست در اینجای کار است که پای غزل پست مدرن از لنگیدن در میرود و آن این است که غزل پست مدرن می خواهد با قالب ثابتی به نام غزل در حوزه ی ادبیات به ایجاد مفاهیمی در فضای پست مدرن بپردازد که در اصول مغایر و ناقض ایدئولوژی های پدید آورنده ی خود می باشند چون در اصول پست مدرن فضای ثابت از پیش طراحی شده قابل تعمیم و تحدیس و با منطق قبلی وجود ندارد . گذشته از این بحث فرم و محتوا در حکم ظرف و مظروف قرار دارند و در حیطه ی کل و جزء نمی توانند مطرح شوند. یعنی بحث از ریشه می تواند غلط به حساب آید . در فضای پست مدرن مخاطب از گذشته چیزی به یاد ندارد (به جز هاله ای ) و از آینده کاملا بی خبر است و هیجان و اضطراب اورا به گذشته ارجاع می دهد و این در حالی است که از گذشته ی خود چیزی به آن صورت در دست ندارد . درست در اینجاست که مفهوم سیالیت در شکل و محتوا و محتوی در پست مدرن صورت میپذیرد . دور از ذهن ساختن مفاهیم آشنا و به ذهن نزدیک ساختن مفاهیم غریب با تنوعی از ترکیبات جدید و بعضا بی مفهوم شاید مفهومی باشد که در پست مدرنیته به دنبال آن هستیم ولی در نهایت باید گفت بازی با ابعاد حاکم بر فضای تخیل و اندیشه در حوزه ی زمان و مکان پیش شرطی در خلاقیت پست مدرنی در تمامی عرصه هاست که اگر عمدی در این پیوستار صورت گیرد خود امر از نظر پست مدرن رد می شود چرا که انجام های منطقی و عمدی (چرا که صورت پذیرفتن هرعمدی در هر امری اگرچه دور از عقل باز از یک منطق خاص پیروی می کند که این خود نیز باز با اصول پست مدرنی مغایر است . ) در این حوزه جایی ندارند .

عزت مزید

با نهایت احترام

داود عباسی

یک غزل از عهد بوق

foroghestan — Wed, 05 Apr 2006 13:22:18 GMT

سلام

اگر چه دیر اگر چه دور ولی بودن را به نشانه رفته ام تا برای آنانکه در انتظار آمدنم چشمی به راه ساییده اند را دست مایه ای از معراج شاعرانه ی عهد بوق خود به ارمغان داشته باشم . از راهی دراز ، یعنی از مرز های مرگ ، برگشتن را یا علی گفتم و از دور ترین روز های عمر شاعرانه ی خویش هدیه ای به رسم دوستی صفا صمیمیت عشق و ارادت به خدمت رسانده ام تا چه در نظر آید و چه ...

....................................................................................................

عمری به پای یاد عزیزت نشسته ایم

حاشا که دست خود به ندامت نشسته ایم

از هر چه پرده بود به یادت گذشته ایم

با یک بغل سکوت به راهت نشسته ایم

ما دل به داغ بی کسیت سوختیم و لیک

یک تار غم به چود خیالت نبسته ایم

در قیل و قال تلخ کلاغان به یاد تو

با دست بسته قفل صدا را شکسته ایم

...

اکنون در انتظار طلوعی دوباره ایم

آنجا که با منیت خود سر شکسته ایم

حالا تو را قسم به خداوند می دهیم

دیگر توان ماندنمان نیست خسته ایم

زیبا تو را کجای جهان جستجو کنیم

یک مطلب اورژانسی (تصادف کردم)

foroghestan — Sun, 19 Feb 2006 19:45:18 GMT

سلام

وقت همه ی دوستان به خیر

باید گفت تصادف شدیدی داشتم و از نواحی مختلف این تن بی مقدار دچار

تصادف و خونریزی شدید شدم. الان که این سطور نوشته میشه من

زمین گیر دردی نا خواسته هستم. به همین خاطر از همه ی

دوستانی که لطفی در حق این حقیر داشته اند صمیمانه تشکر میکنم

و معذرت میخوام از دوستان که نتونستم و نمیتونم به اونها

سری بزنم و عرض ارادتی داشته باشم.

در پناه حق

و با نهایت احترام

داود عباسی

عرض تسلیت و یک شعر از خودم

foroghestan — Sat, 04 Feb 2006 00:52:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

دلم میخواست بهتر از این میبودم و بهتر از این مینوشتم چرا که دوست دارم بهترین شعر هام رو برای کسی بنویسم که از دنیای سه طلاقه شده ی پدرش چیزی نمی خواست جز برای دیگران و و آنقدر بزرگوار بود که انسان های کوچک در رکابش شانه به عرش میساییدند و انسان های بزرگ در برابر خورشید وار وجودش کورسویی بیش نبودند . من شهادت این بزرگ مرد عرصه های سخت رو به تمام دوستان شاعران ادیبان و همچنین به هم میهنان و مسلمانان سراسر چهان و در نهایت به آزاد مردان و آزاد اندیشان این عجوزه ی پیر و رقاص هفت رنگ و هفت خط (منظور دنیا هست ) تسلیت میگویم. این تسلیت از مقام یک مسلمان نیست بلکه از مقام یک انسان هست چرا که متاسفم برای کسانی که اسلام رو چنین سبک فرض میکنند .من خود گناهکار تر از آن هستم که بهشتی متصور شوم ویا دل به اشفع لنا های خودم خوش کنم اما این گناه کار بودنم سببی نیست برای از کسی نگفتن که ذرات هستی شهادت به بزرگی و بزرگواری و جوانمردی و انسان بودن او (لبته بهتر هست ه در این مقام خودمان را انسان ننامیم)داده اند . در نهایت این قطعه شعر رو با تمام حقارتم تقدیم به صاحت مقدس آغا امام حسین میکنم شاید ...

... و من الله التوفیق

نوبت به نعش ناز برادر رسیده بود

دو دست ، یک بدن که به پیوست چیده بود

چشمی به هم نزد که کمان شد تمام تن

گویی کسی شبیه برادر کشیده بود

از آسمان خشک دو چشمش هجوم سیل...

ازمرز عرش و فرش فراتر دویده بود

انگار پیش پای به صلابه رفتنش

این دشت روی تشنه ی خود را ندیده بود

دست از قلم کشید و کمی دور تر نشست

از بهت آب سرد به صورت خزیده بود

میخواست قید پیله تن را بهم زند

این تن که باز پیله بر این دل تنیده بود

حالش کمی مساعد فریاد و ضجه بود

از زندگی و هر چه که در او ،بریده بود

آمد کنار پنجره دستی به سر کشید

بر روی شیشه ،نقش دو صد جفت پر کشید

حالا هوا، هوای به معراج رفتن است

این مرگ را زمان به بازی گرفتن است

دیگر نه قوت و قوت یک جا نشستن است

جایی که وقت حرمت قانون شکستن است

رسمی که پا به پای پدر سهم من شده

یا خون که روی نعش برادر کفن شده

رسمی که خورد کرده ی پهلوی مادر است

آوارگی که عمده ی میراث خواهر است

آمد کنار پنجره و پیش ضبط صوت

رنگ از تمام صورت سردش پریده بود

برگشت با صدای به بن یست خورده اش

بر روی بوم قطره ی اشکی چکیده بود

قطره درست روی گلوی حسین بود

شکلی که روی بوم خودش هم ندیده بود

کم کم صدای ینصرنی حجم بوم را

پر کرده بود و دشت بلا را خریده بود

اما صدا به فاجعه پیوند خورد ه بود

دستی گلوی خون خدا را بریده بود

تصویر روی بوم به مردی که سر نداشت

نزدیک بود و مرد فضا بیشتر نداشت

با شمر خوانیش دو قدم فاصله نداشت

دیگر برای صبر خودش حوصله نداشت

کم کم به حومه های جنون پا گذاشت مرد

با یک قلم که به خنجر رسیده بود

آمد قلم به دست گرفت و شروع کرد

دو دست ، یک بدن که به پیوست چیده بود

نقدی بر یک داستان از جناب مانی

foroghestan — Fri, 27 Jan 2006 13:28:18 GMT

سلام باز هم قرار نبود که به این زودی بروز شوم ولی نقد یک داستان از دوست عزیزم جناب مانی این بهانه رو بدستم داد که باز نسبت به بروز کردن این وبلاگ اقدام کنم. در نقد داستان ذیل سعی شده کمال سادگی رعایت و به فهم عامه نزدیک باشه و اگر شائبه ای در عدم درک اون وجود داره این برمیگرده به منطق داستان که در نهایت باید گفت این منطق داستان هست که چنین خواسته . در پایان ار این که حوصله به خرج خواهید داد و این داستان رو به همراه نقد خواهید خون متشکرم . ولی در خوانش داستان یک نکته ضروری به نظر میرسه و اون این که این داستان باید بدون هیچ پیش فرض ذهنی باید مورد خوانش قرار بگیره و از ابزار قضاوت استفاده نشهو مخاطب نباید به دنبال یک آرمان و سوژه انسانی اخلاقی باشه.

داستان

نه ، نه ، هیچ فرقی نمی کنه ، هیچ فرقی . امروز از پنجره ی اون ساختمون 10 11 طبقه که تو حیاتش یه استخر بزرگ داره و یه تاب و یه درخت مسخره ای که اصلا نمی دونم اسمش به نام کدوم احمقی اینقدر درازه ، به پایین نگاه مي کنی ...یا اصلا به بالا ...چه می دونم یه نقطه ی گهی رو در نظر می گيری و هی بهش زل میزنی و به یاد ستاره اي می افتی که از توی کدوم دریچه ی تنگ و نمور و تاریکی بیرون اومده بود كه تمام دردسرهايش هنگام مهاجرتش را از کجا رو سر تو خالی کرده ؟ بعدش هم حتما تو می شی رمئو و اون دختر غرغروی احمق...

ـ آیا این مهم بود ؟
هه ، هیچ فرقی نمی کنه . فردا یا پس فردا یا همین لحظه است که در این سلول با صدای لولای روغن خورده ی اصیل روسی باز بشه و از من بخواهند که بعد از تراشیدن ریشم برای آخرین بار خودم رو برای دقایقی دیگر آماده کنم ؛

بلوزم ... کتم که بوی نمش آزارم می ده ... کفشم ... و ... کلاه و شاید هم برای اینکه از آخرین لحظه های زندگی ام لذت ببرم سیگاری برایم روشن می کنند .
پکی به سیگار زدم مزه ی تلخش منو یاد کسی انداخت نگاهم به لوکومتیو روشنی افتاد که روش نوشته بود victory و من خسته بودم . جلوی آینه رفتم . چقدر بود که در این سلول تنگ و نمور و تاریک بودم ... .
_ هی پسر ؛
چشمهايم تار می دید . این بار با صدای بلند تر گفت : ببخشید منظوری نداشتم جناب آقای ...

ـ آیا این مهم بود ؟
ریش بلندی داشت ، تقریبا رو به قرمز یا صورتی و یا سیاه و یا هر رنگ دیگر می زد . با عینکی گرد ، با دسته ی تا شوی چینی که ظاهرا دیگر چیزی ازش نمانده بود . شلوار جین و لباسی تا سر زانوهایش یکسر سیاه و کلاهی گرد و دراز همرنگ بلوزش . تنها هم صحبتم بود . اوائل کمی عصبی ام می کرد و بعضی موقع ها هم که شروع به وراجی می کرد ، بوی دهانش با نم آن سگدانی می رفت توی مغزم و من یاد چیزی می افتادم ... . با لبخند نگاهش می کردم . وقتی می خوابید دوست داشتم با سیاه نوری که برای روز مبادا گذاشته بودم کارش رو یکسره کنم .
نه احمق ...احمق نه ... مگر کسانی که هیتلر را کشتند قصاب نبودند .
_ چی ؟
ببین اگر من بخوام به اون دختره ی هرزه ی هرجایی بگویم که فردا جشن تولد یه لاکپشته بزه ، که بعد از نمیدونم چند سال هنگام شاشیدن خودشو از ترس سقوط از یه ساختمون 10 11 طبقه خیس می کنه و بعدش هم یادش می ره که سیفون رو بکشه و دچار آلزایمر شده و نمی دونه که ستاره ها ...اون ستاره های لعنتی نمور بالای ساختمانند یا پایین تو شوفاژخونه ، که بعد بشینه با خیال راحت لنگهای باز ... [ آرام حیوان اُشـ شـ ... ]
_ آیا مهم بود ؟
_ ای گور پدر سن و سال و جشن و سیگار victory .
سیگاری روشن کردم . خوابیده بود . دارم با خودم حرف می زنم یا شاید هم صدای پای اونهاست . گوشم رو میگذارم روی دیوار نمور سلول تا بتوانم صدای نزدیک شدنشان را بهتر بفهمم . گاهی از سمت راست می آیند ، گاهی از سمت چپ ، بعضی اوقات هم صدایشان را از زیر پاهایم می شنوم ، دقیقا اون موقع که دارم ... چیز ... می کنم . از هر طرف که گوش می چسبانی ... هیس... گوش بدید ...
_ هی آقا این قطار از کجا رد می شه ؟می شه به این آدرس نگاهی کنید ؟ من آدرسی دارم که وقتی دستم رسید نام هیچ کشوری در آن نبود ، نه شهری ، نه خیابانی ، نه پلاکی ولی باید حتما خودم را به آنجا برسانم ، چند نفر منتظر من هستند . اما اون کتی که همین الان از کنار شما رد شد ...آره ...آره بوی گندی هم می داد بهم گفت که اونجا شاید یه حوض داشته باشه با یه تاب و چند تا درخت ( می خندد و جلوی دهانش را می گیرد ) فوشهای بدی داد ولی منم فکر می کنم اونجا دقیقا همون جاییه که می خواهم نروم . دیوونه !
باز صدای قدمها !
عین پدرهای مقدس شدم . عین اونایی که تو اتاق اعتراف می شنن . عینهو کشیشهایی که در مراسم روحانی شب جمعه می ایستند و از فضیلت ها و حقایق اصیل بشری حرف می زنند و در حالی که فریاد می کشند ((مسیح فرشته ی مقرب خدا می گوید : برادرانمان را در هر گوشه ی دنیا دوست بداریم و دستانمان را از گناه بشوییم . پس به اتاق اعتراف بیایید ، اعتراف کنیم که گناه کاریم تا خدا شما را در آغوش بگیرد )) به این فکر می کند که چه می شد فقط برای یک دفعه هم که شده به جای موعظه system of a down بگذارد و اجازه بدهد تمام حضار به صورتش تف و گوجه ی له شده بیاندازند . همه پیراهن ها را درآورند و ...
_ آیا مهم بود ...
_ همه پیراهن ها ...
_ آیا مهم بود ؟
_ همه ... همه ... همه فقط برای یک بار هم که شده به آن ساختمان 10 11 طبقه ای بیایند و برای لاکپشت نازنینم دست تکان دهند و هورا بکشند تا لاکپشت شلوارش را خیس نکند . تا من هر شب توی این سلول نمور و تنگ و تاریک به انتظار قدمهای باشم که می خواهند ریشم را بتراشم...
system of a down .
حالا صدای قدمها به پشت در سلول رسیده بود . مرد ریش بلند سخت بیتابی می کرد . سخت حرف می زد . بوی بدی در فضای سلول پیچیده بود منو یاد چیزی می انداخت . در سلول با قیج کوتاهی باز شد . مرد ریش بلند به طرف آنها دوید . ولی هر دفعه صدای شر شر آب می آمد . سرش را محکم به زمین سرد و نمور و تاریک می کوبید و بلند بلند آدرس یه لوکومتیو را با کت بو گندو را می گرفت . آنها فقط نگاهمان می کردند . یکیشان به طرف من آمد .دیگر طاقتش را نداشتم . زیر سنگ توالت کثیف و لزشی که گوشه ی دیوار بود چمبره زده بودم .سنگینی سایه اش را بالای سرم احساس می کردم . صدای بوق لوکومتیو می آمد . صدای کشیشی که در هم همه و فریاد و شادی عده ی زیادی موعظه می کرد . مرد ریش بلند بلند بلند حرف می زد و خودش را خیس کرده بود . اما آنها توجهی به او نمی کردند . ناگهان تیغی را در دستش دیدم . دیگر توانش را نداشتم ، بلند فریاد کشیدم من این سلول را دوست دارم با بوی تعفن و آن مرد ریش بلند . بوی دهانش را دوست دارم و عینکش . بغضم ترکیده بود .باران سختی می آمد . ناگهان دستم تیغی را در بغل خودش لمس کرد ، پاهایم مرا به طرف آینه بردند . حالا روبه روی آینه بودم . صحبتهای کشیش تبدیل شده بود به جیغی ممتد . دستانم بالا آمدند . مرد بلند بلند تر می شاشید . مرد ریش بلند من در مقابلم ایستاده بود و من در حال تراشیدن صورت که بودم ؟ با هر لمس تیغ بر صورتم سایه ها دراز و دراز تر می شدند و من در انبوهی از خون گر گرفته بر صورت او ، گریه می کردم .
بلوزم ... کتم که بوی نمش آزارم می داد ... کفشم ، کلاه و سیگار .بویvictory توی تمام راه روی تاریک و متعفن پیچیده بود . از پله ها بالا می رفتیم و تنها سکوت حرفی بود که میان ما ورق می خورد . بو تند تر می شد و پله ها مرا به ساختمان 10 11 طبقه ی برد . رسیدم و سایه ها نبودند . تنها برگه ای که با نقش یک لاکپشت .
مرد ریش بلند رفته بود و تنها ،صدایی بود که فریاد می کشید این برای روز مباداست و دور می شد ...
_ هه ! نه اونقدرها که فکرشو بکنی ! چه فرقی می کنه که جمعه به دنیا بیای و دوشنبه عصر از دنیا بری ... نه ...زیاد هم مهم نبود .

نقد داستان

سلام جناب مانی

با اجازه ی عالی چند مورد رو در رابطه با داستان کوتاه شما به عرض میرسونم . همونطور که میدونید در داستان های نسل جدید به نام مهای novel ویا shorter story که اثر منطبق بر هیچ منطق از پیش تعریف شده ای نمیباشد جز منطقی که از لابلای خودش مستخرج هست راوی در حکم دانای کل نیست و حوادث بیشتر در subject فرد اتفاق میافتند تا در دنیای خارج از ذهنیت فرد . وجه تمایز این گونه داستان ها با داستانهای کلاسیک عدم وجود چهار چوب مشخص و مفاهیم والای انسانی است و وجه تمایز آن با داستان های رئال و سور رئال هم که شما بهتر از من میدونید . واما این نسل جدید از داستان ها که در ایران با صادق هدایت شروع شده و تا حال ادامه داره و به نظر چنین میرسه الگوی غالب داستان های نسل جدید باشند چه ویژگی هایی دارند ؟حتما باز هم شما نسبت بنده اشراف کاملتری نسبت به اون ویژگی ها دارید . اما جدای از این مباحث چند نکته در داستان شما لازم به ذکر است

1.در بعضی از قسمت های داستان زمان فعل ها به هم خورده بود اگرچه در داستان های نسل جدید زمان ماضی و فراتر از اون زبان ماضی گونه ی داستان کیفیت خودش رو به خاطر عدم بوجود آوردن قطعیت در اتفاقات داستان از دست داده ولی این نظم و منطق داستان است که درجه ی این قطعیت رو تعیین میکنه . به هر حال در داستان شما بعضی جاها این در هم ریختگی زمانی از منطق داستان طبعیت نمی کنه و میتونست روند عادی داستان رو داشته باشه" سیگاری روشن کردم . خوابیده بود . دارم با خودم حرف می زنم یا شاید هم صدای پای اونهاست . گوشم رو میگذارم روی دیوار نمور سلول تا بتوانم صدای نزدیک شدنشان را بهتر بفهمم" و یا" نمیدونم چند سال هنگام شاشیدن خودشو از ترس سقوط از یه ساختمون 10 11 طبقه خیس می کنه و بعدش هم یادش می ره که سیفون رو بکشه و دچار آلزایمر شده و نمی دونه که ستاره ها..."

2. در بعضی از قسمت ها هم عدم رعایت نکان دستوری یکدست بودن متن رو به مخاطره انداخته بود و باید اینطور نمی بود که چند مورد رو قید میکنم

2-1 و بلند بلند آدرس یه لوکومتیو را با کت بو گندو را می گرفت

2-2 تاریک به انتظار قدمهای باشم

2-3 می شه به این آدرس نگاهی کنید

...

باید گفت اگر در قسمت هایی از داستان مجبور به نقل قول از طرف راوی داستان در بیرون از شخصیت روایت گر خود و در جاهایی که خود بازیگر میشه مثل پرسیدن آدرس باشیم باید لحن نقل قول ها متوازن باشد برای مثال در "میشه به این ادرس نگاهی کنید" فعل ادبی به کار رفته و گذاره به صورت محاوره و از این موارد زیاد هست .

و اما در مورد نکات قوت داستان باید گفت راوی برخلاف داستان های پیش از این و خارج از این سبک دانای کل نیست و این رعایت باعث ایجاد یک ابهام در داستان شده و خواننده رو به چالش وامیداره و این به خودی خود خوب هست زبان ماضی (این با زمان ماضی در داستان فرق میکنه . میتونید در وبلاگ دوست عزیزمان جناب باران از قول آقای رسول زاده در این مورد مطالبی رو به خوانش بنشینید)ادر این داستان با در نظر نگرفتن بعضی نقاط ضعف به خوبی تونسته که مخاطب روبه دنبال خودش بکشونه یعنی عدم قطعیت حوادث داستان و از پیش مشخص نشدن اونها و حتی عدم حدس زدن قسمت های بعدی دستان از سوی مخاطب این اثر رو به سمت یک اثر موفق نزدیک میکنه .

و در نهایت حجم بخشیدن به اشیا بی جان و نوعی قیاس از سوی مخاطب بهترین قسمت این داستان هست که در یک جمله بیان شده بود " اما اون کتی که همین الان از کنار شما رد شد" . شاید در نظر مخاطب قدیم این نوع بیان اندیشه نوعی انتزاع در گفتار باشه که به خودی خود جز ضعف تالیف چیز دیگری نیست حال آنکه در ادبیات نسل جدید این حرکت بسیار موفق و با صلابت در حال برداشتن قدمهایی بزرگ برای رسیدن به شیوه ی نگرشی نوین در برخورد با حالات و رفتارهای انسانی بدون تجویز و تعیین رفتار و ایده ی جدید است با این فرق که نهایت توان خود ، در به تصویر کشاندن شرایط ذهنی و عینی حاکم برانسان با یک تفکر اگزیستانسیالیستی را به کار میبرد.

در نهایت این کار حجم و حجم بخشیدن به یک موجود بیجان و ندیدن کسی و یا چیزی که در درون آن هست و یا نمونه هایی از این دست میتونه به عنوان یک ابزار قدرتمند در اختیار نویسنده عصر جدید باشه . برای اینکه موضوع قابل لمس برای نویسندگان باشه متن از شما نویسندگان دعوت میکنم داستانی با محوریت انسان واصالت انسان که ایدئولوژی حاکم فعلی در جهان هست با تکیه بر اصل راسیونالیستی و در فضای بعد از مدرنیته (انسان برای پیدا کردن خودش حتی به پست مدرنیته هم قائل نشده و به سوی عصر مجازی که میگویند عصر بعد از ماشین هست حرکت مبکنه) با رویکردی انتقادی و از دید یک شیئ بیجان مثل یک تکه چوب ویا یک کت وشلوار به موضوع انسان داستانی بنویسند و در مقام مقایسه با داستان های قبلی به این وبلاگ برای درج ارجاع دهند . وشاید این کار از عهده ی دوست عزیزم جناب مانی بربیاد .

جناب مانی در نهایت از شما به خاطر این داستان تشکر میکنم و از قصور خودم در نحوه و ابیات نقدم معذرت میخواهم .

موفقیت شما رو از خداوند منان طالبم

با نهایت احترام

داود عباسی

یک غزل از خودم

foroghestan — Mon, 23 Jan 2006 23:31:18 GMT

سلام دوستان قبل از اینکه به اصل موضوع که یک غزل از خودم هست بپردازم چند نکته رو از نظر میگذرونم .

۱ .ازبعضی از دوستان به خاطر عدم درج نظراتشون که دست بنده نبود و نیست معذرت میخواهم انشاالله که این مشکل به زودی حل خواهد شد .

۲ .اخیرا وبلاگی راه اندازی شده که با تحت الشعاع قرار دادن حرکت شعر پست مدرن در صدد تخریب بعضی از دوستان با تمسک به شیوه های زشت و توهین آمیز هست همانطور که میدونید طرف حساب این حرکت چهره های نسبتا شناخته شده ای هستند . هر چند بنده با روایت پست مدرنی بعضی افراد طرف حساب این توهین ها از شعر مخالفم(من با روایت پست مدرنی شعر مخالف نیستم اگرچه با روند حاکم و روایت های بنی اسرائیلی آن مخالفم) ولی اصل این اقدام رو که توهین به صاحبان ایده و فکر هست رو نمی پذیرم . لذا از دوستان عزیز خواهش میکنم این حرکت غیر ادبی رو تقبیح کنند .

۳ .در مورد ادامه مطلب آسیب شناسی غزل امروز هم باید گفت این مطلب به خاطر بی توجهی دوستان مدتی به تعویق خواهد افتاد . شاید زمانی که احساس شد نیازی به درج ادامه ی آن هست نسبت به این امر اقدام کنم .

۴ .در نهایت با باور به اینکه بیشتر منتقد هستم تا شاعر از دوستانی که از طرف من نقد میشوند به خاطر ادبیات نقدم معذرت میخواهم .

امشب مرا به جان خودت هی قدم بزن

من سرزمین وحی توام آسمان من

از مرده ام سراغ خودت را بگیر زود

حالا که می برند مرا بی کفن به من

این من شبیه شهر به دشمن سپرده است

در لحن کودکانه ی مردی که در کفن

با طعنه ی تجسد انسان گریز خود

با دست های باز خودش زیر قبر تن

پا در حریم کوچک ابعاد یک صدا

وقتی که گفت و گفت و صدای وطن وطن

****

دروازه باز می کنی از یک صدای سرد

تا من میان سفره و مهمان یک دهن

آواز تو شوم که به پهنای شهر وحی

موسیقی صدای تورا باز تن تتن

****

این سرزمین بدون تو معنی پذیر نیست

...